گفتم چشمــــم، گفت به راهش می دار

گفتم جگـــــــرم، گفت پــر آهش می دار

گفتم کــــه دلــــم، گفت چه داری در دل

گفتم غــــم تــــــو، گفت نگاهش می دار

ــــــــــــــــــــــــــــــ

از شبنــــــــم عشق خــاک آدم گل شد

شـــــوری برخـاست فتنه‌ای حاصل شد

ســــــر نشتـــــر عشق بر رگ روح زدند

یک قطـرهٔ خـــون چکید و نامش دل شد

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

وا فـــــــــــــریادا ز عشق وا فریادا

کـــــــــــارم بیکی طرفه نگار افتادا

گـــر داد مـــــن شکسته دادا دادا

ور نه من و عشق هر چه بادا بادا

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

یا رب مکن از لطف پــــــــــریشان ما را

هر چند که هست جرم و عصیان ما را

ذات تــــو غنی بــــــوده و ما محتاجیم

محتــــاج به غیر خــــــود مگردان ما را

ــــــــــــــــــــــــــــــــ

تا درد رسیـــــد چشم خونخوار تو را

خواهم که کشد جـــان من آزار تو را

یا رب که ز چشــــــم زخم دوران هرگز

دردی نرســــــد نرگس بیمــــار تو را

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

در دیده به جــــای خـــواب آب است مرا

زیرا کــــه به دیــــدنت شتــاب است مرا

گــــویند بخواب تا بــــه خـــواب‌ش بینی

ای بـی خبران چه جای خواب است مرا

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

یــــا رب ز کــــرم دری به رویـــم بگشا

راهــــی که درو نجـــات بــــــاشد بنما

مستغنیــم از هـر دو جهان کن به کرم

جـــز یــاد تو هر چه هست بر از دل ما

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

ای دلبــــر مــــا مباش بی دل بر ما

یک دلبـــر ما به که دو صد دل بر ما

نه دل بـــر مــــا نـــه دلبر اندر بر ما

یا دل بـــــر مــــــا فرست یا دلبر ما

ــــــــــــــــــــــــــــــــ

ای کــــرده غمت غـــارت هوش دل ما

درد تـــو شـــــده خـــانه فروش دل ما

رمــــزی کــــــه مقدسان ازو محرومند

عشق تــو مـر او گفت به گوش دل ما

ــــــــــــــــــــــــــــــ

کــارم همـــــه ناله و خروش است امشب

نی‌صبر پدیدست و نه هوش است امشب

دوشــــم خــــوش بود ســــــاعتی پنداری

کفــــارهٔ خوشــــــدلی دوش است امشب

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تا زلف تــو شاه گشت و رخسار تو تخت

افکنــــد دلـــــــم برابر تخت تـــــــو رخت

روزی بینــــی مـــــرا شــده کشتهٔ بخت

حلقـم شده در حلقهٔ سیمین تـو سخت

ــــــــــــــــــــــــــــــــ

دیشب که دلم ز تاب هجران می سوخت

اشکــــم همه در دیدهٔ گریان می سوخت

مــــی سوختم آن چنان کــه غیر از دل تو

بر مــــن دل کافر و مسلمان می سوخت

ــــــــــــــــــــــــــــــــ

عشق آمـــد و گرد فتنه بر جــــانم بیخت

عقلم شد و هوش رفت و دانش بگریخت

زین واقعـــه هیچ دوست دستـــم نگرفت

جز دیده که هر چه داشت بر پـایم ریخت

ــــــــــــــــــــــــــــــــ

شیرین دهنی که از لبش جان می ریخت

کفـــرش ز ســـر زلف پریشـان می ریخت

گـــــر شیخ بـــــه کفـــر زلف او ره می‌برد

خــــاک ره او بر ســــــــر ایمان می‌ریخت

ـــــــــــــــــــــــــــــــــ

از کفـــر سر زلف وی ایمـــــان می ریخت

وز نـوش لبش چشمـــهٔ حیوان می ریخت

چـــــــون کبک خـــــرامنده به صد رعنایی

می رفت و ز خاک قدمش جان می ریخت

ــــــــــــــــــــــــــــــــ

آن یار کــه عهد دوست داری بشکست

می رفت و منش گرفته دامـن در دست

می‌گفت دگــــر باره به خـــــــوابم بینی

پنداشت که بعد ازو مرا خــوابی هست

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

کــــــردم توبــــه، شکستیش روز نخست

چون بشکستم به توبه‌ام خواندی چست

القصــــه زمـــــام تــــوبه‌ام در کف توست

یکـــدم نه شکسته‌اش گذاری نه درست

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ

من بنــــدهٔ عاصیـــم رضای تو کجاست

تاریک دلـــم نور و صفــــای تو کجاست

مـــا را تو بهشت اگر به طاعت بخشی

این بیــع بود لطف و عطای تو کجاست

ــــــــــــــــــــــــــــــــ

دل کیست کــه گویــم از برای غم توست

یا آنکـــــه حــــریم تن ســرای غم توست

لطفـی لست که می کند غمت با دل من

ورنـــه دل تنگ مــــن چه جای غم توست

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

سرمــــایهٔ عمر آدمـــــی یک نفس است

آن یک نفس از برای یک همنفــس است

با همنفسی گــــر نفســــــــی بنشینی

مجمـــــوع حیات عمر آن یک نفس است

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

راه تو به هـــــر روش که پویند خوش است

وصل تو به هر جهت که جویند خوش است

روی تو به هــــر دیده کــــــه بینند نکوست

نام تو بــه هـــر زبان که گویند خوش است

ـــــــــــــــــــــــــــــــــ

عشق تــــو بلای دل درویش من است

بیگانه نمـی‌شود مگر خویش من است

خواهــــم سفـــــــری کنم ز غم بگریزم

منـــــزل منزل غم تو در پیش من است

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

شب آمـــــد و باز رفتـــم اندر غم دوست

هم بر سر گریه‌ای که چشمم را خوست

از خــــــون دلـــم هـــر مــــــژه‌ای پنداری

سیخی است که پارهٔ جگر بر سر اوست

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

عشق آمد و شد چو خونم اندر رگ و پوست

تا کــــــرد مــــرا تهــــی و پر کـــرد ز دوست

اجــــزای وجـــــودم همگــــی دوست گرفت

نامی است ز من بر من و باقی همه اوست

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ما دل به غم تو بستــــه داریم ای دوست

درد تو به جـــــان خسته داریم ای دوست

گفتــی کـــه بـــــه دل شکستگان نزدیکم

ما نیــــز دل شکستـــــه داریم ای دوست

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

جسمم همه اشک گشت و چشمم بگریست

در عشق تو بـــــی جســـم همی باید زیست

از مــــن اثری نمـــــاند این عشــــق ز چیست

چــون من همه معشوق شدم عاشق کیست

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

عاشق نتــــواند که دمی بی غم زیست

بـــی یار و دیـــار اگر بود خود غم نیست

خوش آنکــه به یک کرشمه جان کرد نثار

هجــــران و وصال را ندانست که چیست

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

در کشور عشق جــــای آسایش نیست

آنجا همــه کاهش است افزایش نیست

بـــی درد و الــــم توقـــــع درمان نیست

بــی جرم و گنــه امید بخشایش نیست

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ

افسوس که ایام جــــــوانی بگذشت

دوران نشاط و کامـــــــرانی بگذشت

تشنه به کنار جــــــوی چندان خفتم

کز جوی من آب زندگــــانی بگذشت

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

ای مقصد خـــــورشید پرستان رویت

محــــراب جهـــانیان خـــــــم ابرویت

سرمـــایهٔ عیش تنگ دستان دهنت

سررشتـــهٔ دلهــــای پریشان مویت

ـــــــــــــــــــــــــــــــــ

در سلسلـــهٔ عشق تو جان خواهم داد

در عشق تو تـــــرک خانمان خواهم داد

روزی که تــــرا ببینــــم ای عمــــر عزیز

آن روز یقین بدان که جــــان خواهم داد

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

با علــــم اگـــر عمـــــل برابر گــــــــردد

کــــــام دو جهــــان تو را میسر گــــردد

مغرور مشــو به خود که خواندی ورقی

زان روز حـــــذر کــــن کــه ورق بر گردد

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مـــــن بی تو دمـــی قرار نتوانم کرد

احســــان تو را شمــــــار نتوانم کرد

گـــــر بر تن من زفان شود هر مویی

یک شکـــر تـــو از هــــزار نتوانم کرد

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شب خیز که عاشقان به شب راز کنند

گـــــــرد در و بــــام دوست پـــرواز کنند

هــــر جـــا که دری بود به شب بربندند

الا در عــــاشقــــان کــــه شب باز کنند

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ار کشتــن من دو چشم مستت خواهد

شک نیست که طبع بت پرستت خواهد

ترسنده از آنــــم کـــه اگــــــر بر دستت

مـن کشته شوم که عذر دستت خواهد

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

جانم به لب از لعل خمـــوش تو رسید

از لعل خمــــوش باده نـــوش تو رسید

گـــوش تو شنیــــده‌ام کــه دردی دارد

درد دل مـــن مــــگر به گوش تو رسید

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تا چنـــد حدیث قـــامت و زلف نگار

تا کی باشی تو طالب بوس و کنار

گــر زانکـه نه‌ای دروغزن عاشق‌وار

در عشق چو او هـزار چون او بگذار

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مجنون و پریشان توام دستــــــم گیر

سرگشته و حیــران توام دستــم گیر

هـر بی سر و پا چو دستگیـــری دارد

من بی سر و سامان توام دستم گیر

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ای ســــر تو در سینه هــر محرم راز

پیوستــــه در رحمت تــــو بر همه باز

هـــر کس که بــــه درگاه تو آورد نیاز

محتـــروم ز درگاه تــــــو کی گردد باز

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ای جملـــــــهٔ بی کسان عالم را کس

یک جـــــو کـــــرمت تمام عالم را بس

من بی کسـم و تو بـی کسان را یاری

یا رب تـــو به فــریاد من بی کس رس

ـــــــــــــــــــــــــــــــــ

دل جـای تو شد و گر نه پر خون کنمش

در دیده تویی و گر نه نه جیحون کنمش

امیــــد وصـــال توست جــــــــان را ورنه

از تن به هـــــزار حیلــــــه بیرون کنمش

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مـــا را شده ‌است دین و آیین همـــه عشق

بستر همه محنت است و بالین همه عشق

سبحـــــان الله رخــــی و چندین همه حسن

انالله دلـــــی و چنــــــــــدین همـــــه عشق

ــــــــــــــــــــــــــــــــ

گـــــر با غم عشق ســـــازگار آید دل

بـــــر مـــــرکب آرزو ســــوار آیــــد دل

گـــر دل نبــود کجا وطن سازد عشق

ور عشـــق نباشــد به چه کار آید دل

ــــــــــــــــــــــــــــــــ

گر در سفــــــرم تویی رفیق سفرم

ور در حضـــــــرم تویی انیس حضرم

القصــه به هر کجـــا که باشد گذرم

جــز تو نبـــــود هیچ کسی در نظرم

ــــــــــــــــــــــــــــــ

ســــاقی اگرم مــی ندهی می‌میرم

ور ساغـــر مــی ز کف نهی می‌میرم

پیمـــانهٔ هـــر کـــــه پر شود می‌میرد

پیمـــانهٔ مــــن چو شد تهی می‌میرم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــ

عشق تو ز خـــــاص و عام پنهان چه کنم

دردی که ز حـــــد گذشت درمان چه کنم

خواهـــم که دلــــــــم به دیگری میل کند

من خواهم و دل نخواهد ای جان چه کنم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نی بـــــاغ به بستان نه چمن می‌خواهم

نی ســرو و نه گل نه یاسمن می‌خواهم

خواهــــم زخدای خویش کنجی که در آن

من باشم و آن کسی که من می‌خواهم

ــــــــــــــــــــــــــــــــ

ما با مـــی و مستــــی سر تقوی داریم

دنیـــی طلبیــم و میـل عقبـــــــی داریم

کی دنیی و دین هر دو به هم آید راست

این است کـــه مـــا نه دین نه دنیا داریم

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

رفتــــم به طبیب و گفتـــم از درد نهان

گفتــــا از غیــــر دوست بر بنــــــد زبان

گفتم کـه غذا؟ گفت همین خــون جگر

گفتم پرهیز؟ گفت از هـــر دو جهـــــان

ـــــــــــــــــــــــــــــــــ

رویت دریــــای حسن و لعلت مرجان

زلفت عنبــــر صـــدف دهان در دندان

ابرو کشتــی و چیـــــن پیشانی موج

گـرداب بـــلا غبغب و چشمت طوفان

ــــــــــــــــــــــــــــــــ

یا رب تو به فضل مشکلـــــم آسان کن

از فضل و کــــرم درد مــــــرا درمان کن

بر مـــــن منگر که بی کس و بی هنرم

هـــر چیز کــــــــه لایق تو باشد آن کن

ـــــــــــــــــــــــــــــــــ

عاشق مـــــن و دیوانه من و شیدا من

شهره مـــــن و افسانه من و رسوا من

کـافر مــــــن و بت پرست من ترسا من

اینهــا مـــــن و صـــــد بــار بتر زینها من

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

ای عشق تو مـــــایهٔ جنون دل من

حسن رخ تو ریختـــــه خون دل من

مــن دانم و دل که در وصالت چونم

کس را چـــــه خبر ز اندرون دل من

ـــــــــــــــــــــــــــــــــ

سودای سر بی سر و سامان یک سو

بی مهـــری چــرخ و دور گردان یک سو

اندیشــــهٔ خــــاطر پریشـــــان یک سو

اینهـــا همه یک سو غم جانان یک سو

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

از بس کــــه شکستم و ببستم توبه

فــــــــریاد همــــی کند ز دستم توبه

دیروز بـــه تـــــوبه‌ای شکستم ساغر

و امــــــروز به ساغری شکستم توبه

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

جـز وصل تـــو دل به هر چه بستم توبه

بـــی یاد تو هـــــر جا که نشستم توبه

در حضـــرت تـــو توبه شکستـــم صدبار

زین توبه کـــه صـــــد بار شکستم توبه

ــــــــــــــــــــــــــــــــ

هنگام سپیــــده دم خـــروس سحری

دانی که چــرا همـــی کند نوحه گری

یعنـــــی که نمـــودند در آیینــــهٔ صبح

کز عمر شبـی گذشت و تو بی خبری

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ

از هستی خــویش تا پشیمان نشوی

سر حـــلقهٔ عـــارفان و مستان نشوی

تا در نظــــر خلـــق نگـــــردی کــــــافر

در مذهب عـاشقان مسلمان نشــوی

ــــــــــــــــــــــــــــ

پاکــــی و منزهــــی و بـی همتایی

کس را نــــرسد ملک بدین زیبـــایی

خلقان همــه خفته‌اند و درها بسته

یـــا رب تو در لطف به مـــا بگشایی

ـــــــــــــــــــــــــــــــــ

ای آنکـــــه گشاینـــدهٔ هر بند تویی

بیرون ز عبـــــارت چـــه و چند تویی

این دولت مــن بس که منـم بندهٔ تو

این عزت من بس که خــداوند تویی

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ای آنکه به ملک خویش پاینده تویی

وز دامـــــن شب صبح نماینده تویی

کار مـــــن بیچــاره قوی بسته شده

بگشای خــــدایا کــه گشاینده تویی